Karta zgłoszenia Karta zgłoszenia FB

Terapie

DZIAŁANIA PROWADZONE W RAMACH KSZTAŁCENIA SPECJALNEGO ORAZ
WCZESNEGO WSPOMAGANIA ROZWOJU:

TERAPIA PSYCHOLOGICZNA

Założenia:

Po przeprowadzeniu szczegółowej diagnozy dziecka (poziomu poznawczego, emocjonalnego, społecznego i motorycznego) psycholog wyznacza indywidualny plan terapii psychologicznej adekwatny do potrzeb i trudności dziecka. Terapia psychologiczna dziecka ukierunkowana jest na:

  • korygowanie i usprawnianie zaburzonych funkcji, wyrównywanie dysharmonii rozwojowych
  • stymulowanie ogólnego rozwoju
  • kompensowanie deficytów w rozwoju fizycznym i psychicznym
  • kształtowanie, utrwalenie właściwych interakcji społecznych
  • przygotowanie do względnie niezależnego funkcjonowania
  • utrwalenie pozytywnych wzorców postępowania, radzenie sobie z rozwiązywaniem codziennych problemów
  • wyrażanie własnych potrzeb, emocji w akceptowany społecznie sposób
  • uzyskanie wsparcia emocjonalnego
  • ułatwienie komunikowania się (werbalnego i pozawerbalnego) z innymi, wspomaganie komunikacji
  • wzbogacenie słownictwa i poszerzenie wiedzy o otaczającym świecie, rozwijanie zainteresowania otaczającym światem
  • wzmocnienie poczucia własnej wartości i samoakceptacji
  • rozwijanie ogólnej sprawności manualnej i grafomotorycznej
  • doskonalenie koordynacji wzrokowo – ruchowej oraz koordynacji pracy rąk
  • rozwijanie myślenia logicznego i pamięci oraz spostrzegania
  • rozwijanie percepcji (wzrokowej, słuchowej, dotykowej) i integracji zmysłowej
  • rozwój, usprawnienie myślenia przyczynowo -skutkowego i myślenia krytycznego
  • kształtowanie wytrwałości w podjętych działaniach

Efekty:

  • nabycie poczucia bezpieczeństwa oraz zaufania do siebie,
  • akceptowanie samego siebie, wzmocnienie samooceny
  • rozładowanie napięcia emocjonalnego i mięśniowego,
  • rozwój percepcji słuchowej, wzrokowej, dotykowej oraz integracji zmysłowej
  • poprawianie sprawności manualnej, grafomotorycznej i koordynacji wzrokowo-ruchowej,
  • zwiększenie świadomości własnych stanów emocjonalnych
  • rozpoznawanie/ nazywanie podstawowych stanów emocjonalnych i identyfikowanie sytuacji je wywołujących
  • rozwój form komunikowania się z otoczeniem (mowy czynnej i biernej);
  • dostarczenie dziecku satysfakcji oraz pozytywnych emocji;
  • ułatwienie odreagowania się i rozwiązywania konfliktów;
  • rozwój myślenia logicznego i twórczego.
  • wzbogacanie wiedzy o sobie i świecie
  • wydłużanie czasu koncentracji uwagi

TERAPIA PEDAGOGICZNA

Założenia:

Terapia pedagogiczna są to specjalistyczne działania, które mają na celu udzielenie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania. Działania rewalidacyjne skupiają się przede wszystkim na korygowaniu i kompensowaniu występujących u dziecka zaburzeń. Na terenie naszego przedszkola terapia pedagogiczna prowadzona jest w formie indywidualnej przez specjalistów. Podczas pracy z dzieckiem wykorzystujemy metody wspierające i stymulujące naturalny rozwój dziecka oraz te, które angażują wiele zmysłów. Są to m.in.:

  • muzykoterapia,
  • bajkoterapia,
  • arteterapia,
  • alpakoterapia,
  • kynoterapia,
  • integracja sensoryczna,
  • wybrane techniki relaksacyjne,
  • ćwiczenia grafomotoryczne M.Bogdanowicz,
  • elementy Metody Ruchu Rozwijającego W.Sherborne,
  • elementy metody Pedagogiki Zabawy,
  • elementy Metody Dobrego Startu wg M.Bogdanowicz,
  • elementy Kinezjologii Edukacyjnej G. Dennisona.

Efekty:

Naszym głównym celem jest stworzenie dzieciom ze specyficznymi trudnościami możliwości wszechstronnego rozwoju umysłowego, psychicznego i społecznego. Terapia pedagogiczna to przede wszystkim dobra zabawa zarówno dla przedszkolaków, jak i terapeutów. Podczas zajęć bawimy się z dziećmi, a przy tym usprawniamy m.in. funkcje słuchowe, wzrokowe, ruchowe. Podejmujemy różne aktywności w zależności od zainteresowań i potrzeb dzieci. Tworzymy prace plastyczne, śpiewamy piosenki, tańczymy. Stymulujemy i wspieramy, inicjujemy rozwój potrzeb i oczekiwań dzieci związanych z poznawaniem świata.

TERAPIA BEHAWIORALNA

Założenia:

Główne cele terapii behawioralnej:

Terapia behawioralna, modyfikując zachowania, ma na celu szczególnie:

  1. rozwijanie zachowań deficytowych,
  2. redukowanie zachowań niepożądanych,
  3. generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii w czasie.
  1. Zachowania deficytowe są to te zachowania, które uważa się za normalne i pożądane u dziecka w pewnym wieku, a które u danego dziecka występują zbyt rzadko lub nie występują wcale (np. prawidłowa mowa, okazywanie uczuć, zabawa tematyczna).

Zadaniem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku.

  1. Redukowanie zachowań niepożądanych dotyczy takich czynności, jak:
  • zachowania destrukcyjne,
  • zachowania agresywne i autoagresywne,
  • zachowania autostymulacyjne,
  • zachowania rytualistyczne,
  • zachowania zakłócające,
  • odmawianie jedzenia,
  • nieprawidłowe reakcje emocjonalne,
  • nieprawidłowa mowa.

Praca nad eliminowaniem zachowań niepożądanych jest najtrudniejszym ale zarazem i najważniejszym obszarem terapii. Jest niezbędna, aby dziecko osiągnęło gotowość do podjęcia nauki.

  1. Trzecim, bardzo ważnym celem terapii behawioralnej jest generalizacja i utrzymanie efektów terapii w czasie. Musimy mieć świadomość, że nawet najlepiej wyuczone umiejętności mogą nigdy nie wystąpić w życiu codziennym. Pojawia się zatem problem przeniesienia nowo nabytych umiejętności w środowisko naturalne. Można powiedzieć, że zachowanie jest zgeneralizowane, wówczas gdy jest trwałe, pojawia się w różnych środowiskach, w obecności różnych osób oraz rozszerza się na zachowania pokrewne. Jeżeli generalizacja nie następuje, terapia ma jedynie ograniczoną wartość.

Zasady prowadzenia terapii.

Terapia behawioralna opiera się na kilku podstawowych zasadach, których przestrzeganie gwarantuje osiągnięcie sukcesu w pracy z dzieckiem . Są to:

  1. zasada małych kroków,
  2. zasada stopniowania trudności,
  3. zasada stosowania wzmocnień.

Bardzo ważna, a być może najważniejsza jest zasada małych kroków. Każdą czynność, której chce się dziecko wyuczyć, rozpisuje się na małe kroki, jasne i zrozumiałe dla dziecka. Od jednego kroku do drugiego, przechodzi się tylko wówczas, gdy dziecko opanuje poprzedni w stu procentach. Równie ważna jest zasada stopniowania trudności. Pracę rozpoczyna się od ćwiczeń łatwych i konkretnych; od uczenia umiejętności podstawowych, z których dziecko może skorzystać natychmiast i będzie mogło je stosować do końca życia.

Kolejną fundamentalną zasadą jest stosowanie wzmocnień. Wzmocnieniem będziemy nazywać każde wydarzenie, które zwiększa siłę zachowania, po jakim następuje wzmacnianie. Innymi słowy, jeżeli po zachowaniu danej osoby następuje wydarzenie stanowiące dla niej nagrodę lub przyjemność, zwiększa się prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia tego zachowania w podobnych okolicznościach. Aby dziecko mogło zrozumieć, że dane zachowanie jest pożądane lub czynność jest wykonana prawidłowo, musi ona zostać wzmocniona. W terapii behawioralnej zatem szeroko stosuje się nagrody. Ich stosowanie rozpoczyna się od nagród biologicznych (pożywienie, napoje, ulubione zabawki), które zawsze stanowią formę naturalnego wzmocnienia dla dziecka. Nagrody biologiczne szybko łączone są ze społecznymi, by te z kolei zyskały dla dziecka wartość. Bardzo istotną formą wzmacniania zachowań jest stosowanie tzw. systematycznej uwagi i aprobaty. Polega ona na systematycznym dostarczaniu danej osobie właściwie dobranych do jej oczekiwań wzmocnień społecznych celem motywowania i wywoływania pozytywnych zachowań.

Efekty terapii:

  • uczy umiejętności, z których dziecko będzie mogło korzystać codziennie do końca życia
  • uczy umiejętności, z których dziecko może skorzystać natychmiast
  • uczy umiejętności komunikowania się
  • uczy zachowań funkcjonalnych
  • dzięki zasadzie małych kroków i stopniowaniu trudności dziecko odnosi sukcesy
  • zachowania niepożądane u dziecka zostają skorygowane.

 

INTEGRACJA SENSORYCZNA (SI)

Założenia:

Twórcą teorii Integracji Sensorycznej jest A.J.Ayres. Psycholożka, terapeuta zajęciowy, pracownik naukowy Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. W latach sześćdziesiątych XX wieku zainteresowała się wpływem integracji sensorycznej oraz zaburzeniami planowania ruchu na codzienne funkcjonowanie dzieci.

Definiuje ona integracje sensoryczną jako proces, dzięki któremu mózg w wyniku otrzymanych informacji ze wszystkich zmysłów , prawidłowej ich segregacji, interpretacji odpowiada adekwatną reakcją.

Prawidłowa reakcja pozwala nam sprostać nowym wyzwaniom. Gdy nasza praca nie musi być skierowana na przetrwanie możemy wykorzystywać zdobyte wrażenia sensoryczne, w takich działaniach jak ruch uczenie się , zabawa, praca i relacje z innymi ludźmi.

Zaburzenia integracji sensorycznej zwane są zaburzeniami przetwarzania sensorycznego , czyli nieefektywnym odbiorem i organizacją informacji sensorycznych w obrębie ośrodkowego układu nerwowego .

Efekty:

  • normalizacja napięcia mięśniowego;
  • normalizacja odbioru bodźców płynących z otoczenia- słuchowych , wzrokowych, węchowych, dotykowych;
  • poprawa sprawności ruchowej dziecka;
  • poprawa równowagi i koordynacji;
  • lepsza jakość umiejętności grafomotorycznych;
  • lepsza koncentracja uwagi na wykonywanym zadaniu;
  • poprawa efektywności dodatkowych zajęć np. logopedycznych , pedagogicznych – dziecko jest bardziej skoncentrowane , mniej pobudliwe, nie szuka tak intensywnie bodźców, których potrzebuje jego układ nerwowy.

TERAPIA LOGOPEDYCZNA / TERAPIA NEUROLOGOPEDYCZNA

Założenia:

Ogromny niepokój budzi obecnie duża liczba dzieci, które nie osiągają dostatecznego poziomu umiejętności w zakresie prawidłowej wymowy. Opanowanie zdolności mówienia jest jednym z pierwszych zadań stojących przed każdym dzieckiem. Jednocześnie jest jednym z ważniejszych, gdyż brak tejże umiejętności może stać się źródłem problemów społecznych i szkolnych dziecka.

Ojciec polskiej logopedii – Leon Kaczmarek, tłumaczy termin mowy twierdząc, że jest ona aktem w procesie porozumiewania się, której istotą jest przekazywanie dźwiękowe i odbiór słuchowy informacji. W literaturze logopedycznej można odnaleźć stwierdzenia, iż dla prawidłowego rozwoju mowy i kompetencji językowej konieczne jest sprawne funkcjonowanie wielu czynników zewnątrz i wewnątrzpochodnych. Istotą porozumiewania się jest nadawanie i odbiór informacji.

Często spotykanymi zaburzeniami mowy są m.in. opóźnienia w rozwoju mowy, problemy z wymową, brak płynności lub jąkanie, brak umiejętności rozumienia mowy czy też kłopoty z wyrażaniu własnych myśli. W związku z tym opieka logopedyczna w naszym przedszkolu to wszelkie działania profilaktyczne, diagnostyczne, korekcyjne, instruktażowe, zmierzające do zapobiegania, rozpoznawania ograniczania i likwidowania zaburzeń mowy oraz do łagodzenia społecznych skutków tego zjawiska. Podstawową formą pracy stosowaną w gabinecie jest zabawa. Zabawa konstrukcyjna, manipulacyjna, gry i zabawy logopedyczne. Wybór metod stosowanych w terapii logopedycznej, zawsze uwarunkowany jest rodzajem zaburzenia a odpowiednio dobrane ćwiczenia do indywidualnych potrzeb dziecka, gwarantują większą skuteczność terapii. U dzieci z specyficznymi potrzebami edukacyjnymi postępowanie logopedyczne wiąże się nie tylko z kształtowaniem mowy dziecka, ale również z rozwijaniem całej osobowości. Podczas zajęć doskonalone są wszystkie zaburzone funkcje, ze szczególnym uwzględnieniem tych, które mają bezpośredni lub pośredni związek z mową. Zajęcia często wymagają krótkich, atrakcyjnych, często zmieniających się form, łączących terapię z zabawą.

Efekty:

Oczekiwanymi efektami terapii logopedycznej są między innymi przyspieszenie rozwoju opóźnionej mowy, poprawa rozumienia, usprawnienie aparatu artykulacyjnego, oddechowego oraz słuchu fonematycznego. Wypracowanie poprawnej artykulacji zaburzonych głosek, wzbogacanie zasobu słownictwa, rozbudzanie motywacji do mówienia.

INDYWIDUALNA REHABILITACJA RUCHOWA

Założenia:

Celem rehabilitacji jest przywrócenie osobom niepełnosprawnym fizycznie pełnej lub maksymalnej do osiągnięcia sprawności fizycznej, zdolności do nauki, pracy, zdolności do czynnego udziału w życie społeczne. U dzieci z wadami wrodzonymi wyrabia się sprawności, których potrzebują w życiu codziennym. Ponadto rehabilitacja zajmuje się wszystkimi skutkami, które wyłoniły się w związku z uszkodzeniem zdrowia tzn. obok fizycznego upośledzenia ciała, skutkami rodzinnymi, społecznymi czy pedagogicznymi. Zadaniem głównym jest zapobieganie chorobom i łagodzenie ich przebiegu tzn. profilaktyka i kompensacja.

Celem zajęć jest:

  • Maksymalne przywracanie lub zachowanie ogólnej sprawności ruchowej,
  • Odtworzenie lub kompensacja funkcji utraconych w wyniku choroby,
  • Włączenie w życie społeczne,
  • Dążenie do poprawy jakości życia,
  • Wyrobienie czynności najbardziej zbliżonych do prawidłowych,
  • Zapobieganie przykurczom, bliznom i zrostom,
  • Zapobieganie wtórnym deformacjom w układzie kostno – stawowym,
  • Kształtowanie nawyku czynnego wypoczynku.

Efekty:

Wpływ terapii na organizm:

  • Zachowanie prawidłowych zakresów ruchu w stawach, utrzymanie prawidłowego uwapnienia kości,
  • Kształtowanie mięśni zwiększając ich siłę i masę, utrzymywanie (w porażeniach i niedowładach) długości, elastyczności, zaopatrywanie mięśni w tlen i glikogen,
  • Rozwijanie pamięci ruchowej, szybkości i łatwości oddziaływania na bodźce zewnętrzne. Pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, wykształcenie bodźców proprioceptywnych. Usuwanie lub zmniejszenie zaburzeń równowagi i koordynacji ruchowej,
  • Zwiększenie pojemności życiowej płuc, utlenowanie krwi krążącej. Kształtowanie klatki piersiowej, mięśni brzucha, sylwetki,
  • Zwiększenie wydolności obwodowej układu krążenia. Ułatwienie dopływu krwi tętniczej do obwodu i wspomaganie odpływu krwi żylnej i chłonki,
  • Kształtowanie sprawności mięśni gładkich i wydolności narządów jamy brzusznej i miednicy,
  • Likwidacja przykurczów w stawach, wzmacnianie mięśni przykurczonych i rozciągniętych,
  • Likwidacja zniekształceń w skoliozach i wadach postawy.

 

ARTETERAPIA

Założenia:

Arteterapia (łac. ars-sztuka i terapia) to oddziaływanie terapeutyczne
z zastosowaniem szeroko rozumianej kreacji artystycznej.

Założenia:

Arteterapię stosuje się w pracy z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi, osobami starszymi, grupami i rodzinami w celu zdiagnozowania i pomocy w radzeniu sobie z następującymi problemami:

  • lęk, depresja i inne problemy oraz zaburzenia psychiczne i emocjonalne;
  • nadużywanie środków psychoaktywnych i inne uzależnienia;
  • problemy w relacjach rodzinnych i społecznych;
  • przemoc w rodzinie i w relacjach rówieśniczych;
  • trudności społeczne i emocjonalne związane z niepełnosprawnością lub chorobą;
  • trauma i strata;
  • problemy fizyczne, poznawcze i neurologiczne;
  • trudności w uczeniu się;
  • profilaktyka i resocjalizacja.

Efekty:

  • pomaga wyrażać uczucia i przeżycia emocjonalne;
  • umożliwia wyrazić dziecku to co nie jest w stanie przekazać słownie;
  • pomaga rozładować wewnętrzne napięcie;
  • rozwija umysł i wyobraźnię twórczą;
  • podnosi poziom samooceny, samoakceptacji wśród innych;
  • powoduje, że dziecko czuje się zauważone i docenione;
  • rozwija zdolności i zainteresowania .

 

ALPAKOTERAPIA

Założenia:

Alpakoterapia to dziedzina zooterapii. Terapia z udziałem zwierząt alpaka, to działanie ukierunkowane na osiągnięcie konkretnego celu przy współudziale specjalnie przygotowanych zwierząt, przy czym alpaka stanowi integralną częścią procesu terapeutycznego. Zajęcia prowadzone są przez wykwalifikowanego alpakoterapeutę. Metoda ta wspomaga efektywność rozwoju osobowości edukacji i rehabilitacji. Szczególne efekty przynosi w terapii dzieci dotkniętych autyzmem, Zespołem Downa, upośledzenia umysłowego, porażenia mózgowego. Pomaga w niwelowaniu problemów emocjonalnych oraz wspomaga leczenie wad rozwojowych. Zalecana jest również dla osób starszych, przeżywających stresy i załamania nerwowe. Wspomaga leczenie nowotworów, nadciśnienia oraz depresji.

Efekty:

  • motywowanie do podejmowania różnorodnej działalności
  • usprawnianie motoryki małej i wielkiej
  • rozwijanie ogólnej sprawności ruchowej
  • rozwijanie sprawności manualnej
  • wzrost poczucia własnej wartości i pewności siebie
  • poprawa koncentracji i uwagi
  • rozwijanie wrażliwości wzrokowej i słuchowej
  • poprawna orientacja w budowie własnego ciała
  • przełamywanie niechęci i fobii kontakcie ze zwierzętami
  • obniżenie poziomu stresu i poprawa samopoczucia
  • kontrolowanie własnych emocji i prawidłowe ich wyrażanie
  • usprawnianie koordynacji wzrokowa-ruchowej
  • nauka tolerancji i akceptacji
  • łatwiejsze nawiązywanie poprawnych relacji rówieśniczy
  • poszerzenie wiedzy przyrodniczej
  • poprawa komunikacji werbalnej
  • radzenie sobie w różnych środowiskach